Lomar 的个人资料*¤°•★(¯`°.•°•.★* LolVl@r...照片日志列表更多  |  工具 帮助 |
°•.♥.•°รักนิรันดร์°•.♥.•° นี่เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวเองอย่างจัง ๆ ไม่รู้จะระบายหรือพูดกับใครถึงจะเข้าใจได้ ถามใคร ใครก็ต้องบอกว่าให้ทำใจ ซึ่งมันทำตามที่บอกไม่ได้เลยสักที ไม่ว่าตอนนี้หรือในอนาคตก็ตาม เรื่องเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 13 มีนาคม 2551 ตอนเย็น ๆ เราเองก็ทำตัวเป็นปกติทุกอย่าง พาแม่ออกไปซื้อกับข้าวเหมือนทุกวัน พอส่งแม่เสร็จก็รีบไปคืนหนังสือ แล้วแวะซื้อขนมกิน ก่อนจะเข้าไปหาพี่โช ซึ่งจะเป็นอย่างนี้ทุกวัน พอไปถึงหอของพี่โช ซึ่งเป็นนิสัยแล้วว่าต้องแหงนดูนาฬิกาก่อนขึ้นบันได ตอนนั้นถึงจำได้ว่าเป็นเวลา 2 ทุ่มกับอีกประมาณ 15 นาที จึงขึ้นไป นึกเอะใจว่าทำไมห้องพี่โชถึงไม่เปิดไฟ แต่กลับมีเสียงทีวี แต่เปิดห้องเข้าไป เปิดไฟถึงกับต้องสะดุ้งสุดตัว เมื่อสิ่งที่เห็นทำให้ใจรู้สึกหวิว ๆ ภาพที่เป็นคือ พี่โชนอนขว่ำหน้า สภาพเหมือนนั่งขอบเตียงแล้วตกลงมาข้างล่าง ตอนแรกไม่สะกิดใจเท่าไหร่ เลยตบ ๆ หน้าเรียกชื่อสัก 2-3 ที แล้วไม่มีอะไรเกิดขึ้น เรื่องใจไม่ดีแล้ว เลยต้องขึ้นไปเรียกญาติของพี่โชมา ตอนนั้นน้าเดือนไม่อยู่ เลยต้องขึ้นไปเรียกพี่ต๋องแทน เห็นว่าพี่ต๋องอยู่เลยใจชื้นขึ้นมาหน่อย พอพี่ต๋องมาที่ห้องพี่โช เราเลยไปเรียกน้าหล้ามาช่วยอีกแรง ในขณะนั้นเพื่อนพี่ต๋องก็ไปเรียกรถฉุกเฉินมาด้วย พี่ต๋องอุ่มพี่โชลงมาชั้นล่างคนเดียว แต่พอรถมาถึงกำลังจะพาไปโรงพยาบาล ซึ่งเราก็จะไปด้วย เจ้าหน้าที่กลับบอกในสิ่งที่ไม่อยากได้ยินมากที่สุด เขาบอกว่าพี่โชตายแล้ว ไปไม่ทันเลย ตอนนั้นใจแทบจะขาดให้ได้ คิดว่าไม่จริง ไม่จริง ไม่มีแรงทำอะไรสักอย่างแล้ว ไม่ไหวแล้ว ตอนนั้นร้องไห้ตลอดไม่หยุดเลย คนเริ่มมามุงดูกันแล้ว คิดเสมอเราไม่ใช่ญาติ ไม่กล้าเข้าไปใกล้ศพ คนพูดอะไรไม่ได้ยินสักอย่าง นั่งร้องไห้อยู่คนเดียว เลยเดินขึ้นไปบนห้อง หยิบโทรศัพท์พี่โชแล้วโทรบอกเพื่อนพี่โช เราโทรบอกพี่เด พี่สมหมาย พี่รุทธ์ พี่ปอ จนกระทั่งน้าเดือนกลับมา ถามถึงเรื่องที่เกิดขึ้น จำได้ว่าถามคำก็ตอบคำ ตอนนั้นไม่ไหวแล้ว น้ำตาไหลไม่หยุด จนพี่ปอ พี่รุทธ์มาปลอบ แต่ก็ยังคนร้องไห้เงียบ ๆ ต่อไป จนต้องไปให้ปากคำกับตำรวจ เสร็จแล้วญาติของพี่โชจากไชยปราการมารับศพ เลยต้องเข้าไปพูดกับพี่สิทธิ์ (พี่ชายคนโตของพี่โช) ตอนนั้นก็ยังคงร้องไห้ตลอดจนญาติเขาขนของและศพพี่โชไปแล้ว ก็ประมาณเที่ยงคืนพอดี เย็นวันนั้นไม่ได้กินข้าวเลย ร้องไห้ตลอด กลับมาถึงที่บ้านก็ยังร้องไห้อยู่ อาบน้ำเสร็จแล้วเข้านอน แต่จริง ๆ แล้วคืนนั้นนอนไม่หลับทั้งคืน เอาแต่คิดว่า"ทำไมไม่เข้าไปก่อน ทำไมไม่เข้าไปให้เร็วกว่านี้ ถ้าไปเร็วพี่โชก็จะไม่ต้องตาย" หลับ ๆ ตื่น ๆ จนทนไม่ไหวเลยต้องตื่นไปที่หอพี่โช ไปเก็บของให้พี่โช พูดกันตามตรงเลยว่าตลอด 4 วันที่สวดศพและวันเผา ไม่ได้กินข้าวหรือของหนัก ๆ เลย กินแตนมกับน้ำเท่านั้น จนเพื่อนและผู้ใหญ่ต้องบังคับให้กิน ถึงแม้ปัจจุบันตอนนี้ก็ยังกินได้ไม่เท่าเดิม ตอนนั้นและตอนนี้ยังทำใจไม่ได้สักที คิดแต่ว่า"ต่อไปนี้จะไม่ได้เห็นหน้า จะไม่ได้ยินเสียงพี่โชแล้ว ทำยังไงดี ไม่อยากให้เป็นอย่างนั้นเลย จะทนอยู่อย่างไรในที่ที่ไม่มีพี่โช จะทำยังไงดี" คิดอย่างนี้มาตลอดจนถึงตอนนี้ ศพของพี่โชเหมือนคนนอนหลับไปธรรมดา สวยงามมากจนไม่อยากให้จากไป 4 วันที่สวดศพนั้น เราไป 3 วันสุดท้าย ไปกลับระหว่างตัวเมืองเชียงใหม่กับอำเภอไชยปราการ ซึ่งถ้าเป็นคนทั่วไปคงจะไปนอนค้างแล้วเพราะหนทางไกล และเป็นภูเขา แต่เพราะมีเหตุจำเป็นเลยต้องไปกลับ แต่ก็ไม่ย่อท้อ ไม่บ่น ไม่เหนื่อย จนพี่สิทธิ์คิดว่านอนค้างด้วย แต่เช้ามากลับไม่อยู่
ใคร ๆ ก็จะบอกว่าพี่โชไปดีแล้ว ให้ทำใจ ถึงจะบอกยังงั้น แต่จะให้ทำยังไงถึงจะทำได้ คิดว่าชั่วชีวิตนี้คงไม่ลืมผู้ชายคนนี้ได้ เขาเป็นผู้ชายที่ดีกลับเราที่สุดรองจากพ่อกับแม่ เป็นคนที่รักเรา เป็นคนที่ถนุถนอมเรา เป็นคนที่คิดว่าถ้าขาดเขาไปจะทำยังไง ตอนนี้เขาคนนั้นไม่อยู่แล้ว แต่คิดถึงเขาคนนั้นตลอด ที่จริงตอนเช้าของเมื่อวานก็ทำบุญไปให้ ไม่อยากให้มีเหตุการณ์อย่างนี้เกิดขึ้นเลย แต่ก็คิดได้อย่างเดียวเหมือนที่คนอื่น ๆ พูดกันคือ ทำใจ ต้องทำให้ได้แต่จะไม่ลืม จะไม่รักใครเท่านี้อีก จะรักแต่พี่โชคนนี้ พี่โชจะอยู่ในใจแนนตลอดไป ไม่ลืมไม่ว่ากาลเวลาผ่านไปนานเท่าใดก็ตาม จะเป็นรักนิรันดร์ตลอดไป
评论 (2)
引用通告此日志的引用通告 URL 是： http://lomariruka.spaces.live.com/blog/cns!BDB37BE76FCCFF4F!626.trak 引用此项的网络日志
|
|
|
